<   Pokoje (N)  ~  Pokój Lawlieta i Sonei

Shiro o dziwo zgolił w końcu swą bródkę. Szedł po schodach, by potem kroczyć korytarzem. Mężczyzna nie rozpuścił włosów. Dopiero teraz zorientował się, iż zapomniał zabrać kurtki. "Cholera Hitomi ma moją ruchomość". Po drodze pytał przechodniów, czy nie wiedzą gdzie mieszka dziewczę, o imieniu Sonea. W końcu dowiedział się gdzie znajduje się jej pokój. Owy mężczyzna dziś był bardziej ponury, niż zwykle. Stanął pod drzwiami, tak bardzo cierpiał. Kobieta która zawładnęła jego sercem zapewne znajdowała się za tymi drzwiami. Pan Sharp przejechał dłonią po nich, lecz jeszcze nie zapukał. Oparł o drzwi głowę oraz zacisnął powieki. To wszystko go przerastało. Nagle wziął głęboki wdech, poprawiając swój ubiór. Po chwili zapukał. Bardzo się denerwował, niemalże drżał. Nie miał pojęcia co powie, gdy spojrzy Sonei prosto w oczy. Ta noc stała się dla Shira, jedną z najgorszych, najsmutniejszych.

Sonea nadal siedziała pod ścianą. Łzy spływały po policzkach. Były koloru czarnego gdyż dziewczyna delikatnie podkreśliła sobie oczy czarną kredką. Wtedy usłyszała pukanie do drzwi. Nie wiedziała kto to może być. Nie miała raczej teraz ochoty na niczyją wizytę. Jednak może być to coś ważnego. Nie ruszając się ze swojego pokoju, drzwi frontowe otworzyła za pomocą telekinezy. Czekała tylko na ta osobę i zastanawiała się kto tym razem chce ją dobić psychicznie.

Drzwi przed Shirem same się otworzyły, co go nieźle zaskoczyło. Mężczyzna niepewnie przekroczył próg pokoju. Ubrany w połowie na czarno, rozejrzał się po tymże pomieszczeniu. Obleciawszy wszystkie ściany wzrokiem, spostrzegł Soneę. Widział jak płakała, domyślał się co ona czuła. Facet podszedł do dziewczyny, ostatnio źle ją potraktował, zachował się jak jakiś egoista. Bał się jej dotykać, gdyż nie wiedział jak ona na to zareaguje.
- Nie płacz musisz być silna, abym był z ciebie dumny.
Kochał ją całym swym sercem, lecz był jej przyjacielem. Czekała ich poważna rozmowa. W tejże chwili przytulił ją, nie chciał by cierpiała. Ucałował jej czoło.
- Swego przyjaciela chyba nie wygonisz
Mówił dość niepewnie.

Jej oczom ukazał się Shiro. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć ona od razu wypaliła niezbyt przyjaznym tonem:
-Czego chcesz..? Zostaw mnie.
Spojrzała na niego. Zapewne musiała wyglądać teraz okropnie. Cóż.. zasłużyła sobie na to. Nie obchodziły ją jego słowa.
-Przyszedłeś mnie dobić..? Proszę bardzo, śmiało.
Z podłogi sięgnęła po kolejną butelkę wina. Upiła z niej łyk poczym cisnęła nią o ścianę, która była od nich kilkanaście metrów.
-Przyjaciela? Ostatnio powiedziałeś, że jestem żałosna. Chyba miałeś rację.
Westchnęła cicho. Shiro ją przytulił. Dziewczyna chwile odwzajmeniała uścik, ale po kilku minutach opamiętała się i odsunęła.
-Zrażam do siebie wszystkich bliskich mi ludzi.

Shira źrenice rozszerzyły się, on nigdy nie mówił, iż jest ona żałosna. Mężczyzna wstał, odwrócił się do niej tyłem oraz przejechał dłońmi po twarzy. Nie poznawał Sonei.
Zaczęła go odtrącać, a on chciał dobrze. Mężczyzna nie wiedział jak ma w tej sytuacji postępować. Wiedział, iż powinien zachować spokój, lecz jej kłamstwo rozgniewało go.
- Nigdy nie kłam, nigdy nie wypominaj mi tego, czego nie mówiłem.
Złapał ją za nadgarstki oraz podniósł do góry. Nie miał zamiaru pozwolić, by się pogrążała.
- Nie pij, alkohol nie rozwiąże twoich problemów.
Nie rozumiał dlaczego ona się tak zachowuje wobec niego, co on jej niby zrobił. Panicz Sharp chodził w kółko.
- Mnie nie zrażasz, nawet gdy powiesz żebym wypierdalał na drugi koniec świata, nie zostawię cie, by bezczynnie patrzeć, jak rujnujesz sobie życie!
Kopnął jakiś mebel
- Kur**, czemu wszystko się jeszcze bardziej pieprzy!
Shiro złapał się za głowę oraz usiadł pod ścianą, parę metrów od ukochanej.

Patrzyła na niego gdy tak chodził w kółko po jej pokoju. Widać, że go rozzłościła. Cóż. Ona ma to we krwi.
-Gdy odchodziłeś mruczałeś coś pod nosem.. słyszałam.
Gdy ją podciągnął, ona tylko stanęła i nic nie mówiła. Zaśmiała się na jego uwagę o alkoholu.
-Dlaczego się tak o mnie martwisz..? Przecież Cię skrzywdziłam.
Patrzyła na niego. Miała cichą nadzieję, że w tej furii nic jej nie zrobi.
-To moje życie. I tak jest zrujnowane. Znajdź sobie inną kobietę. Lepszą.
Gdy kopnął jej szafkę wzdrygnęła się.
Jego pytanie uznała za retoryczne. Usiadła na łóżku i zaczęła ocierać łzy. Nie zdziwiłaby się gdyby chłopak teraz wyszedł i już nie wrócił.
-Shiro..

- Czemu ty mnie nie słuchasz?Ja do końca moich dni, będę twoim przyjacielem, bez względu na wszystko.
Shiro nie mógłby odejść ot tak, to nie było w jego stylu. Mężczyzna zaczął obracać na swym palcu sygnet. Przyszedł tu, aby sprawdzić jak ona się czuje oraz zadać dwa pytania.
- Sonea przemyślałaś już wszystko? Wiesz o co mi chodzi
Wstał i podszedł do łóżka. Zaczął pomagać jej ocierać łzy.
- Wybacz, iż pytam tak, bez owijania w bawełnę. Twoja odpowiedź nie popsuje naszej przyjaźni.
Po chwili usiadł obok niej oraz zaśmiał się, chciał ją rozśmieszyć.[
- Pamiętasz jak wrzuciłem cie do wody, wtedy gdy po raz pierwszy cie ujrzałem?
Położył łeb na jej ramieniu. Nie mówił o tym, co poleciła mu zrobić Hitomi.

//branoc//

-Słucham. Ale nie sądzę byś podejmował dobry wybór.
Zostanie z Son to raczej duże zobowiązanie. Niewielu podołało.
-Myślałam nad tym. Lecz to nie jest takie proste.
Westchnęła cicho.
-Kolejny mężczyzna powiedział, że mnie kocha, a ja go odtrąciłam.
Czuła jego dłonie na policzkach. Ocierał jej łzy. Czemu ona była taka miękka. Kiedyś znosiła wszystko. Co się z nią stało.
-Tak, pamiętam. Nie byłam wtedy zła, śmiałam się. Mam wahania nastrojów. Ale wtedy byłam szczęśliwa... była zabawa.
Pogłaskała go po policzku i przeczesała włosy gdy położył głowę na jej ramieniu. Pewnie postąpiła źle, ale nie mogła zrobić inaczej.
-Życie to jedna wielka impreza.

Branoc <3

- Rozumiem co próbujesz mi powiedzieć, nie mam ci tego za złe. Mówią, iż czas goi rany.
Zabrał łeb z jej ramienia. Hitomi jednak miała racje. Następnie nie dając niczego po sobie poznać wstał.
- Wiesz muszę załatwić parę spraw, spotkamy się, może poimprezujemy, będzie fajnie zobaczysz. Muszę dokładniej iść po kurtkę.
Pocałował ją w policzek oraz odszedł.
z/t

Lawliet nie odszedł daleko. Perfidnie podsłuchiwał.
Stał na krawędzi parapetu pokoju Sonei w swojej zwykłej postaci i podsłuchiwał.
Nie mógł znieść świadomości że ona...Należy do kogoś innego...
Gdy usłyszał jak mężczyzna wychodzi, przeskoczył na parapet swojego pokoju i wszedł przez okno do środka.
Rzucił się na łóżko prosto na twarz.
Leżał tak...zupełnie nie kontaktując z otoczeniem. W amoku. Z twarzą w pościeli. Nie ruszał się...

Wiedziała, że znowu powiedziała coś źle. Ona tylko rani.
-Shiro, zostań! Chcę Ci coś powiedzieć!
Nie zdążyła, ponieważ Shiro szybko wyszedł. Miała dosyć. Może niech ona już to wszystko skończy. To chyba jedyne dobre rozwiązanie.
Son wzięła ubrania i poszła do łazienki by chodź troche doprowadzić się do stanu normalnego. Rozebrała się i wskoczyła pod prysznic. Myła się około dwóch kwadransów. Szybko się wytarła i przebrała w nowe rzeczy. Wychodząc z łazienki zobaczyła Lawlieta leżącego na łóżku. Nie chciała się teraz do niego odzywać. Może zepsuła ich przyjaźń. Nie wiedziała.
Poszła do sypialni i zaczęła sprzątać szkło, które zostało po tym jak zbiła dwie butelki wina. Wszystko za pomocą telekinezy wrzuciła do kosza. Po zrobionej pracy usiadła sobie na parapecie. Nie wiadomo na co czekając.

Wstał i poszedł do łazienki. Spojrzał w lustro. Jak zwykl zobaczył w nim oblicze wychudzonego anorektyka z podkrążonymi oczami. Zrzucił z siebie płaszcz, koszulę, spodnie...wszystko i wszedł pod prysznic. Czuł zapach Sonei...była tu przed chwilą. Szybko opłukał się stojąc bez ruchu, umył czarne włosy i wyszedł z kabiny. Wytarł się starannie, dlikatnie przecierając również brzuch, tors i plecy tak, by się przy tym nie zranić i nie naruszyć szwów. Bowiem...Lawliet gdy zniknąl...samookaleczał się. Robił to tak..że skóra na tych partiach ciała nie zagoiła się i należało zdobyć tkankę na 'przeszczep'. Oczywiście...'zabieg' odbył się bez obecności lekarzy...Możnaby powiedzieć...Danuve sam go przeprowadził. Zdobył kilka ciał i najnormalniej w świecie pobrał skórę i wszył sobie stosując gruby drut.
Całość prezentowała się...nieco dziwnie...ale ważne było że rany nie były widoczne. Szwy co prawda czasem kaleczyły...ale wolał to od ślęczenia w szpitalach lub wymieniania opatrunków.
Tak więc Lawliet wytarł się i ubrał spodnie. Resztę ubrań rzucił na krzesło.
Położył się spowrotem na łóżku twarzą w dół i zasnął.
Gdyby ktoś go teraz zobaczył...pewnie pomyślałby "O! Frankenstein sobie śpi!" bo 'kolorowe' plecy i szwy stwarzały właśnie taki widok.

Sonea nie wiedziała co ma teraz robić. Siedziała bezczynnie na tym parapecie. Patrzyła przez okno. Słyszała jak Law idzie pod prysznic. Nie odzywał się do niej co mogło oznaczać, że Son rozwaliła ich przyjaźń.
Zeszła z parapetu i usiadła na łóżku. Postanowiła się zdrzemnąć. Rozebrała się do bielizny. Założyła czerwoną tunikę, która sięgała kilak centymetrów za pas. Położyła się na łóżku i wtulając do poduszki postanowiła zasnąć. Oczywiście jak zwykle, sen nie przyszedł od razu.. trwało to około dwóch godzin. Aczkolwiek gdyby ktoś ją teraz obudził nie miała by mu teraz tego za złe... może wreszcie będzie miała okazję z kimś porozmawiać.

Wstał po kilku godzinach...
Ruszył w stronę pokoju Sonei i jak w jakimś amoku wszedł cicho do środka.
Spała. Zbliżył się i położył obok niej. Nie zważał na to że jest bez koszulki. Po prostu wszedł pod kołdrę i leżał obok niej. Przytulił ją mocno i momentalnie zasnął. Momentalnie!
Sonea kiedy się obudzi...może się wystraszyć. Jego 'kolorowej' skóry, szwów jak i jego samego. Bo kto normalny wpycha się innemu pod kołdrę i zasypia razem z nim? Lawliet wtulił twarz w jej włosy przyciskając ją mocno do siebie.
Nie dbał już o nic...Kochał Soneę i tylko to się liczyło...

Sonea spała w najlepsze. W pewnym momencie poczuła coś ciepłego przy swoim ciele. Gdy otworzyła oczy zauważyła, że to Law się do niej przytula. Serce zaczęło jej walić, ale szybko się uspokoiła. Delikatnie zeszła z łóżka by go nie obudzić. Wtedy zobaczyła jego skórę. Omal nie krzyknęła.
-Law.. coś Ty wyprawiał..
Nie wiedziała jak mógł zrobić sobie coś takiego. Łzy napływały jej do oczu, ale się powstrzymała od płaczu. Zastanawiała się jak mógł cierpieć.
Podeszła do szafy i poszła się ubrać. Gdy już to zrobiła wzięła długopis i kartkę. Napisała na niej wiadomość dla chłopaka.

Wybacz, że musiałam wyjść, ale miałam pilną sprawę do załatwienia. Nie mam Ci tego za złe, co zrobiłeś. Porozmawiamy jak wrócę.
Twoja Sonea.

List zostawiła na poduszce. Otuliła go kołdrą by spokojnie spał i poszła do psa. Nakazała mu go pilnować. Louis od razu poszedł do pokoju i ułożył się obok łóżka. Sonea spokojnie wyszła z domu.

Z tematu

Dodane po 4 godzinach 35 minutach:

Son wróciła do pokoju. Zajęło jej to krócej niż sądziła. Pierw weszła do swojego pokoju. Widziała, że Lawliet ani drgnął. Podniosła karteczkę z poduszki i wyrzuciła ją do kosza. Szczerze mówiąc była zmęczona, ale jej łóżko było zajęte. Zdjęła z siebie płaszcz, a po chwili leżała na kanapie w salonie. Zaczęła płakać. Cicho, ale łez było mnóstwo. W pewnym momencie przypomniała sobie o tym nożu, który ma w spodniach, ukryty. Wyjęła go i skierowała w stronę ręki. Dłonie jej drżały. Nie zrobi tego. Nie mogła.
-Samobójstwo to tchórzostwo wobec życia, a nie odwaga wobec śmierci.
Wyszeptała tylko tyle. Nóż upadł z brzdękiem na podłogę.
Wszystko ślicznie i pięknie, ale pozostawało pytanie co ona ma teraz zrobić. Całe życie wywróciło się jej do góry nogami tylko dlatego, że jakiś facet cały czas powtarzał kocham Cię, a potem i tak ją zostawił.
Cóż.. nie chciała teraz o tym rozmyślać.
Wytarła łzy z policzków. Jednak jej rozmazany czarny makijaż dokładnie wskazywał na to, że Son płakała i to dość długo.
Po rozmyśleniach na temat swojego życia, Son została porwana przez Morfeusza.

Obudził się nagle słusząc brzęk upadanego noża. Wyskoczył z łóżka jak oparzony i pognał do salonu.
-SONEA!-krzyknął. Ona już parwie zasypiała.
Dorwał ją i chwycił mocno za ramiona.
-Co ty do cholery próbowałaś zrobic?!-krzyknął jej prosto w twarz-Zwariowałaś?!
Spojrzał jej prosto w oczy. On próbował się zabić...kilka razy...i okaleczał się! O czym z resztą świadczył jego wygląd.
Milczał patrząc na nią. Nie miał odwagi pierwszy otworzyć ust...
Kim drapał we wnętrzu..."Zabij ją! Ja pragnę jej krwi!"-ryczał w środku.
Lawliet zbliżył sie do niej tak że stykali się czołami.
-Nie możesz się zabić!-powiedział dobitnie po czym pocałował ją namiętnie i wręcz...natarczywie! Opuścił ręce i objął ją w talii spychając ją lekko w tył by dziewczyna położyła się na kanapie.
Zamknął oczy i wplótł jedną dłoń w jej włosy a drugą przyciskał ją mocno do siebie by nie uciekła...Wszystko to było tak...lekko brutalne...
Ale Danuve z czasem zaczął to pojmować...i zaczął całować delikatnie...muskając wargami kąciki jej ust. Zwolnił także uścisk.
Oboje leżeli na kanapie. On górował a ona pod nim...
Lawliet nie wiedział czy to jawa..czy sen...

Son zamykała już oczy gdy usłyszała jak Lawliet krzyczy jej imię. On naprawdę ją kochał.. nie chciał by cokolwiek jej sie stało. Patrzyła mu w oczy gdy tak krzyczał na nią. Nie płakała. Nie będzie już miękka. Nadal miała rozmazany makijaż. Gdy ją złapał w talii, ona przytuliła się do niego, lecz nie trwało to długo gdyż została brutalnie pocałowana.
Lubiła agresywnych mężczyzn, ale on nie chciał zrozumieć, że jest tylko jego bliską przyjaciółką. Złamała mu serce, ale nie mogła go okłamywać.
Wyrywała się gdy ją pocałował brutalnie. Jego pocałunki w końcu stały się deliaktniejsze i czulsze. Son wtedy oderwała się od niego, przechylając głowę w bok, była teraz ustawiona do niego profilem.
-Nie wtrącaj się więcej w moje życie..
Nie była zbyt miła, ale co ją to obchodziło.
-Złaź ze mnie.
Może wreszcie pokazywała jaka naprawdę jest. Nie była grzeczna i posłuszna. Ostatnio zachowywała się tak po wyjściu z więzenia, ale jak widać ciemna strona Son zaczynała się budzić.
Nawet nie chciała spojrzeć mu w oczy, ale to już bardziej ze strachu.

Lawliet spuścił głowę...
"Zabij..."-ryczał Kim. Intruz zapanował nad nim. Danuve skoczył na równe nogi i zaciskając pięści wrzasnął nieludzkim głosem. To juz nie był on.
-Jesteś słaba...-powiedział Kim/Law i zaśmiał się. Kopnął jakieś krzesło które roztrzaskało się uderzając o ścianę.
-On naprawde Cię kocha...a ty? Za wszelką cenę nie chcesz przyjąć tego do wiadomości!-krzyknął-On inaczej nie umie...
Kim/Law zaczął iść w jej stronę. Chwycił nóż który leżał na podłodze i wymierzył go w nią.
-Ale to już nieważne...Zabije Cię...-rzucił się na Soneę...W ostatniej chwili jakaś siła zmieniła tor jego lotu i wylondował w kącie pokoju. Skulił sie...
-Co ty wyprawiasz głupcze!?-Kim w jego ciele wił się. Law odzyskiwał władzę. Zepchnął intruza w głąb siebie...
Ale nie wstał z podłogi...Wciąż skulony na ziemi zerknął w dół. Nóż tkwił wbity w jego brzuch aż po samą rękojeść. Danuve wydał z siebie dziwne westchnienie...Ulgi? Radości?
Odetchnął głęboko ale zachłysnął sie własną krwią.
Nie odważył się odwrócić do Sonei...Ofiara z niego...
Dlaczego zawsze tak musi cierpiec? Dlaczego robi z siebie ofiarę a inni sie tylko litują?
Zamknął oczy...i uśmiechnął się łagodnie...

Sonea przestraszyła się gdy chłopak zaczął do niej mówić innym głosem. Poczuła się fatalnie gdy to coś wykrzyczało jej w twarz, że Law ją kocha. Wstała jak poparzona z łóżka gdy zaczął iść w jej stronę z nożem.
-No już, zrób to.. Kim.
Ona chyba jest popierdzielona. Powiedziała właśnie psychopacie by ją zabił. Wzdrygnęła się gdy jego ciało z hukiem znalazło się w rogu pokoju. Od razu zauważyłą nóż wbity w brzuch Law'a. Podbiegła szybko do niego i padła przed nim na kolana. Łzy zaczęły jej płynąć po policzkach.
-Law.. co ja mam zrobić.. ?
Wyszeptała tylko tyle. Nie mogła nic więcej zrobić.
-Nie wiem.. nie wiem, powiedz.
Wiedziała dobrze, że nie może mówić.
-Zabiorę Cię do szpitala !
W tym momencie chłopak zamknął oczy. Son przerażona ujęła jego głowę w dłonie i załamującym głosem powiedziała..:
-Wytrzymaj, słyszysz ?! Otwórz oczy ! Popatrz na mnie !
Uśmiechnął się.. dlaczego ? On nie może jej zostawić...
-Dam Ci moją krew.. tylko popatrz na mnie!
W tym momencie była gotowa zrobić wszystko dla niego.

Otworzył oczy...Uchylił je zaledwie odrobine...
Spojrzał jej w oczy...Przez łzy...
Widział niewyraźnie ale bez trudu zauważył jej twarz...Podniósł rękę i pogładził ją po policzku...Delikatnie...Jakby skrzydełko motyla musnęło o płatek kwiatu.
-Kh...Khe...Kh...-krztusił się własną krwią która ogromnym stumieniem wylewała się z jego ust na podłogę.
-Khhh..Z-zostaw mnie...-wycharczał niewyraźnie-I tak moje istnienie...khhkh... nie ma sensu gdy nie ma Cię przy mnie...Kh..Khhhkhh...
Chwycił za nóż i pchnął go jeszcze głębiej w swój brzuch. Nadal żył.
-Soneo...Zapomnij o mnie...-mruknął po czym zaczął kaszleć wypluwając posokę. Westchnął i z błogim uśmiechem na twarzy ponownie zamknął oczy. Głowa opadła mu bezwładnie na jej kolana.
Wyglądał...jakby umarł...
Żył...Jeszcze żył...Stracił przytomność...


(co robić? zadecyduj x3)

Sonea cała się trzęsła. Łzy nadal obficie płynęły z jej niebieskich oczu. Patrzyła jak się dławił i nie wiedziała co ma zrobić. Patrzyła jak krew leci z jego ust. Każdy normalny pewnie by zwiał w takiej sytuacji, ale nie ona.
Nie mogła uwierzyć w jego słowa.
-Ale ja jestem przy Tobie! Słyszysz! Zawsze przy Tobie będę!
On normalnie chciał umrzeć tylko dlatego, że ona już kogoś ma. Aż tak bardzo ją kochał.. że nie mógł bez niej żyć.
Pchnął się mocniej nożem. Nie mogła wytrzymać. Pzrecież wykrwawiał się na śmierć. Może gdyby dała mu własnej krwi to by coś zmieniło.
Szybko złapała go gdy stracił przytomność i położyła głowę na swoich kolanach. Krew z ust powoli przestawała lecieć. Da mu swoją krew, a potem zabierze do szpitala.
Nie czekając dłużej, sięgnęła dłonią po szlankę, która stała na komodzie tuz koło nich i zbiła ją. Wzięła kawałek szkła i zaczęła kaleczyć sobie rękę od łokcia aż do przegubu. Rękę zawisła nad jego twarzą. Może zapach go ocuci i napije się krwi by choć trochę poprawić sobie stan.

Czując zapach jej krwi mocno się zadławił i kaszlnął krwią łapiąc oddech. Szeroko otwartymi oczami, błyszczącymi od łez...spojrzał na jej rękę.
-Co ty...Khh...-odwrócił głowę w bok by nie patrzeć na kuszącą krew.-Khh...Przestań...
Zacisnął powieki. Słodka krew Sonei...Odepchnął jej rękę. I wtym właśnie momencie zaczął się dusić. Złapał się za gardło i osunął na ziemię miotacjąc się we wszystkie strony. Ze świstem łapał oddech ale nie był w stanie wypuścić go spowrotem. Spojrzał na nią przerażająco szeroko rozwartymi oczyma.
Zaczął się rzucać. Dosłownie! Kopał meble leżąc na ziemi.
Sonea miała wybór. Zostawić go...lub siłą wlać mu do ust swoją krew co byłoby bardzo trudne bo miotał się i prężył chcąc odzyskać możność oddychania.

-Nie wygłupiaj się!!
Gdy zaczął się miotać, przy okazji i ją kilka razy kopnął. Nie dbała teraz o to. Widziała jak się dusił. Powoli zaczęła wyciągać nóż z jego brzucha, co nie było zbyt łatwe przy tych jego wyczynach. Potem pięścią walnęła go w plecy by choć trochę wypluł krwi. Przynajmniej niech oddycha. A co do picia jej krwi.
-Napij się z mojej ręki bo inaczej spróbuję!
Miała już swój sposób, choć wymagał od niej trochę poświęcenia. I nie można tego traktować jak akt zdrady.

Spojrzał na nią wystraszony po czym posłusznie przyssał sie do jej ręki. Po dosłownie kilku łykach odsunął się ale na jego twarzy pojawił się błogi uśmiech. Teraz to tylko kwestia czasu. Odzyska chos odrobinę sił i wyrwie z siebie ten cholerny nóż. Co prawda...potem i tak się zabije bo Sonea go nie kochała...Ale zrobi to potajemnie tak...by ona tego nie widziała. Na zawsze zniknie z jej zycia a ona z czasem o nim zapomni. Lawliet nie będzie już rujnował jej życia. Odetchnął głęboko...Wtulił się w nią i nagła fala żalu sprawiła że rozbeczał się na dobre...Jak dziecko...


(musze zmykać...wybacz...Mam limit-godzina dziennie)

Czemu on nie chce więcej ?! Przecież jej nie skrzywdzi. Nawet nie bolało, gdy tak pił z jej ręki. Oderwał się od niej i rozkleił się. Więc musiała zastosować inną metodę. Ujęła jego policzki w swoje dłonie. Patrzyła mu w oczy. Przekuła sobie język kilka razy własnymi kłami. Westchnęła parokrotnie i zaczęła całować chłopaka. Robiła to tylko dlatego, że nie chciał napić się jej krwi. Jakoś inaczej musiała sobie poradzić.
Krew wprost z jej języka leciała do jego ust. Przynajmniej jakieś to rozwiązanie. Chciała mieć pewność, że gdy wyjdzie z pokoju ten nie będzie dalej cierpiał i miotał się po podłodze.

Szkoda.. no trudno :(