<   Gabinet Dyrektora  ~  Gabinet Dyrektora

Chłopak nabrał powietrza w płuca i powoli je z siebie wypuszczał. Czuł jak pieką go policzki, więc miał świadomość, że rumieńce stają się coraz bardziej wyraźne. Na szczęście nie opuszczały policzków by móc zająć całą twarz, co było wielkim plusem.
Kątem oka spoglądał na stojącą dosłownie centymetry od niego dziewczynę. Była... za blisko. Serce chłopaka zaczęło bić nieco szybciej, w gruncie rzeczy nie spodziewał się, że będzie ona tak śmiała i zbliży się do niego tak bardzo. Liczył na krótką pogawędkę, pójście do akademiku, odnalezienie swojego pokoju, wzięcie prysznica i... i co potem ? Sam nie wiedział. Pierwszego dnia na pewno nie zamierzał udać się na zajęcia, może pograłby sobie na gitarze, rozejrzał się po okolicy ? No cóż... co będzie to będzie. W tym momencie zaczął się zastanawiać nad słowami dziewczyny...
-Przepraszam, ale bycie łowcom to śmieszny zawód... chyba te całe... wampiry... nie istnieją...- jeśli miała ona jakieś wątpliwości, to teraz zostały całkowicie rozwiane. Nigdy w jego rodzinnym domu nie wciskano mu tego, że zostanie łowcą, a jego matka chciała go z całych sił do tego zniechęcić, więc chłopak żył w świadomości, że coś takiego jak wampiry nie istnieją... Nigdy żadnego nie spotkał. Jego matka tak długo wmawiała mu, że takowe istoty nigdy nie stąpały po ziemi, że w końcu chłopak zaczął wątpić w pracę ojca, która kiedy był mały wydawała się fascynująca.
-Nieprawdaż ?- liczył na to, że dziewczyna potwierdzi te słowa. Nie wiedział, że tak naprawdę... ona jest wampirem. Mieszkał daleko od tej miejscowości i od akademii cross. Wiedział, że to jedna z największych szkół, ale nie znał historii szkoły i tego, że chodzą do niej wampiry.
Spojrzał teraz w stronę dziewczyny, jednak nieznacznie wychylił się do tyłu, tak żeby zwiększyć odległość pomiędzy ich twarzami. Policzki dalej miał czerwone...

Jego bicie serca dobrze słyszała, mając wyostrzony słuch. A te jego rumieńce na policzkach bardzo się jej podobały. Chyba odkryła u niego słabość. Na słowa odnośnie łowcy, aż ją zadowolił, że według niego ten zawód jest śmieszny. Lecz o wampirach, na razie nie potwierdzała mu zdania. Cofnęła głowę i odłożyła papiery na biurko, po czym skrzyżowała ręce na piersiach i przekrzywiła główkę w bok.
- Taa... Bycie łowcą to śmieszny zawód... A co do wampirów... Co byś zrobił, gdybyś teraz się dowiedział. Że przed Tobą stoi wampir?
Zadała mu proste pytanie, patrząc na niego z uśmiechem na twarzy. Ciekawa była co by zrobił, gdyby się o tym dowiedział. Bo stwierdziła z jego wypowiedzi, że on nie wierzy w ich istnienie. Chyba czas aby się przekonał? Na razie chciała się dowiedzieć, jaką jej da odpowiedź na zadane przez nią pytanie. Dodatkowo jak mu się przyglądała musiała coś skomentować.
- Mówiono Ci, że ładnie się rumienisz?
Taa, to był chyba komplement. Aż nie mogła się powstrzymać, z zadania tego pytania. Chętnie by coś jeszcze zrobiła aby ujrzeć jego reakcję. Ale to może później albo innym razem.

Chłopak zrobił zamyśloną minę. Jakoś nie miał w zwyczaju okazywać strachu, a nawet... on po prostu nie umiał czuć strachu. Podczas jednej ze swoich ucieczek z domu, kiedy jeszcze był mały, mieszkał przez 3 dni w kaplicy, nie było by w tym nic strasznego gdyby nie to, że mieściła się ona na cmentarzu. Spojrzał teraz na swoją rozmówczyni.
-A co miałbym zrobić? Z opowieści wiem, że wampiry są niezwykle szybkie i silniejsze od człowieka. Nie czuł bym strachu, więc nie rwał bym się do ucieczki. Należę do tych, którzy po takim pryśnięciu istocie takiej jak wampir, zastanawialiby się "a co by było, gdybym został?". Więc moja odpowiedź na Twoje pytanie to... siedziałbym tu dalej tak jak siedzę. Jeśli mój, że tak powiem, przeciwnik chciałby napić się mojej krwi to okazałbym sprzeciw i jeśli chciałby użyć siły by ją zdobyć nie dałbym się łatwo, jednak nie widzę wygranej po mojej stronie...- wpatrywał się teraz w kobietę. Jego policzki dalej go piekły - pokrywał je rumieniec. I wtedy zaczął myśleć o następnych jej słowach, dotyczących jego rumieńców.
-Może i ktoś mi to kiedyś mówił... jednak ja zbytnio nie wsłuchiwałem się w te słowa...- wzrok odwrócił w drugą stronę, po czym znów zaczął oglądać ściany. Nie lubił jak dziewczyny się tak zachowywały. Jakoś tak... bał się, że w swojej rozmówczyni może zauważyć miłość, a on miał z tym problem. Nie chciał się zakochać, bo każde takie uczucie czyni człowieka słabszym. Cały czas miał nieprzyjemne wrażenie, że dziewczyna bawi się jego uczuciami poprzez kokietowanie. Było to w pewnym sensie przyjemne, aczkolwiek cholernie zwodnicze. W końcu znów zebrał się na odwagę i spojrzał na kobietę.

Słuchała go jednocześnie obserwując. Była zatem ciekawa, jak on zareaguje na wieść, że ona jest wampirem. Odpowiedź otrzymała, że będzie siedział, ale krwi nie będzie chciał dać. Choć i tak będzie musiał. Bo ona już mu coś zaraz powie ciekawego odnośnie szkoły. Bo czasami dyrektor jakieś zasady czy warunki narzuca uczniom, czego wolno a czego nie wolno.
- Całkiem ciekawa odpowiedź... Siedziałbyś i się bronił, gdyby ta istota chciała napić się Twojej krwi.
Odpowiedziała krótko nadal mu się przyglądając. Może w jakiś sposób chciała na niego wpłynąć i kto wie czy nie będzie miała prywatnego krwiodawcę? To się jeszcze okaże.
Odepchnęła się od biurka i obeszła krzesło, stanąwszy za chłopakiem. Objęła go rękoma przy szyi, nachyliwszy głowę z jego prawej strony liznąwszy cieplutki policzek a po chwili szyjkę. Chciała może sprawdzić, jak chłopak zareaguje. Ciekawiło ją to, czy zrobi to co mówił. Nie planowała na razie wgryzania się w jego szyję, bo doskonale wiedziała jak to się skończy. Chciała nieco "poudawać" wampira, mimo iż jest rodzonym. Jednocześnie mogłaby sprawdzić jego reakcję, kiedy aż tak blisko niego znajduje się kobieta i że go obejmuje. Tak, taki mały sprawdzian, być może na wstępnie aby mógł zostać przyjętym do szkoły. Nie ma to jak mieć własne metody przyjmowania nowych uczniów i to w dodatku ludzi.

Chłopak westchnął i przymknął oczy, tak jakby się uspokajając. Zmieniło się to jednak gdy.. zauważył, że dziewczyna idzie do tyłu, za jego plecy. Kiedy go objęła zadrżał... A te liźnięcia były nie tyle przerażające co... przyjemne. Nie ważne czy kobieta była człowiekiem czy wampirem. Chłopak nie bał się ani trochę.
-Mógłbym oddać trochę krwi takiemu wampirowi... ale nie zgadzam się na przemianę. Wolę być zwykłym człowiekiem. Dożyć sędziwego wieku, mieć domek na wsi i hodować róże...- czemu chłopak zaprzeczał samemu sobie? Czemu jego poprzednie słowa o oddaniu krwi, a raczej o tym, że będzie jej bronił ponad wszystko, poszły w niepamięć? Otóż... charakter chłopaka jest zmienny nieporównywalnie do niczego.
-Jeśli wampir obiecałby tylko się napić... nie przemieniać mnie w podobnego sobie samemu... to dałbym mu skosztować mojej szlachetnej krwi..- chłopak tak jakby powtórzył swoje słowa. Nie ruszał się... Nie miał nic przeciwko obejmowaniu przez tę dziewczynę, choć... właśnie mu się coś przypomniało.
-Jak Ci na imię ?- nie pytał jak się nazywa bo nazwiska i tak by nie zapamiętał. Siedział spokojnie i patrzył przed siebie. Chociaż serce się uspokoiło to jednak rumieńce nie znikały z twarzy. Był nieśmiały, jednak skoro czuł przyjemność nie chciał niczego zmieniać.

Jak tylko stanęła za nim i go objęła, to jakoś zmienił zdanie. Chętny był oddać swoją krew, ale nie zgadzał się na przemianę. A szkoda, mieć takiego sługę to by miała sporo zabawy. Ale chłopak nie panikował jak zauważyła. Siedział spokojnie nie ruszając się z miejsca, lecz jego policzki nadal miały swój ładny różowy kolor. Wysłuchała jego słów, które miały nawet jego marzenia, że chciał mieć domek na wsi i hodować róże. Ta część jej się spodobała, bowiem wampirzyca uwielbiała ten gatunek kwiatów. Puściła go cofając się i usiadła na swoim fotelu na przeciw niego. Na razie widocznie postanowiła przerwać te zabawy i zostawić na później. Choć, może by go tak zaprowadziła do Akademika? Byli by w zupełności sami i mogła zrobić z nim co by chciała. A się uśmiechnęła na tę myśl. Choć postanowiła mu teraz odpowiedzieć na pytanie:
- Moje imię brzmi Nadira... Co do wampirów, się obawiać nie musisz, tylko uważać. Najlepiej to robić to co on poprosi, a unikniesz nieprzyjemności.
I tu puściła mu znów oczko. Pozbierała jego papiery, schowała do teczki i wrzuciła do szuflady w biurku. Po czym oznajmiła mu miło.
- Jesteś przyjęty. Masz już pokój w Akademiku? I czy wiesz jak tam trafić?
Zupełnie widocznie zmieniła temat jakby chciała odbiec o dyskusji o wampirach. Chyba, że Ryunosuke zaczynał się zastanawiać nad tym, czy wampiry istnieją.

-Nie mam pojęcia jak trafić do akademiku... Wiem tylko, że mój pokój ma numer 69 i jest gdzieś na drugim piętrze...- naturalnie chłopak dowiedział się tego również z listu. Po odpowiedzeniu grzecznie na pytanie zaczął przypominać sobie opowieści ojca, a raczej jak to traktował złotowłosy, jego bajki. Może rzeczywiście wampiry istnieją... A może i ona jest takowym wampirem? W końcu nie podobało się jej to czym zajmował się jego ojciec, więc było to bardzo prawdopodobne, o ile prawdą jest, że takowe istoty naprawdę zamieszkują ten świat. I kiedy tak sobie myślał zdziwił go fakt, że... nie boi się ani trochę. Przecież wampiry są za pewne silniejsze, więc nie miałby szans na przeżycie jeśli by się stawiał i doszłoby do walki. Może nie bał się przez to, że w jego żyłach płynęła krew łowcy, a łowcy nie powinni się obawiać tego z czym walczą. Coraz bardziej go to zastanawiało, ciekawiło, ale zarazem irytowało. Zdał sobie sprawę, że może powinien kiedyś uwierzyć ojcu. Teraz po śmierci najbliższych wszelakie historie o łowcach i wampirach mogą mu opowiedzieć tylko wuj i ciotka... O ile mu było wiadomo to wuj także jest łowcą ! Przynajmniej tyle przypominał sobie z dzieciństwa.
-Ale może jakoś tam trafię...- kontynuował. Spojrzał po raz kolejny na dziewczynę. Dopiero teraz dotarło do niego, że niedawno znów puściła mu oczko. Nie mógł się już bardziej zarumienić, więc tylko znów odwrócił wzrok. Echh... Chyba chłopak wypali całą paczkę papierosów po tym spotkaniu, które było dosyć przyjemne. W końcu nie przytrafiło mu się jeszcze nigdy to, że jakaś kobieta liże go po szyi na pierwszym spotkaniu, ba ! Do tego wszystkiego to była bardzo seksowna i ładna kobieta ! Ponownie zebrał w sobie odwagę i spojrzał na rozmówczynię...

Po wysłuchaniu jego odpowiedzi, wampirzyca aż się uśmiechnęła z zadowolenia, że chyba odprowadzi nowego ucznia do odpowiedniego Akademika. Tak, wśród ludzi będzie bardziej bezpieczny niż u wampirów. W dodatku swojego pokoju tam już nie ma, bo pewnie został zajęty przez innych uczniów. Widziała jego rumieńce i chyba go polubiła, oczywiście na swój sposób.
- W takim razie Cię odprowadzę do Akademika.
Po tych miłych i łagodnych słowach wstała fotela, wzięła swój płaszcz i ubrała na siebie. Skierowała się w stronę drzwi, które otworzyła. Wyszła na korytarz i jakoś uwagę jej przykuła torba i gitara.
- To Twoje rzeczy?
Spytała by się upewnić, czy to na pewno jego. Bo jak nie, a jakiegoś innego ucznia, no to zrobi z tymi rzeczami niezły porządek. Wyrzuci przez okno, rozsadzi na kawałeczki albo kto wie co jeszcze. Byle, żeby sprzątaczki miały mniej do roboty, albo więcej. Patrzyła w jego stronę, jednocześnie oczekując czy się on ruszy z miejsca.

Chłopak powoli wstał i podszedł do drzwi przez które przeszedł. Stanął tuż za Nadi. Delikatnie uśmiechnął się gdy zobaczył, że jego rzeczom pozostawionym na korytarzu nic się nie stało. Przymknął na chwilę oczy, a przy ich otwieraniu ruszył już w kierunku swoich klamotów.
-Tak to moje rzeczy...- nachylił się po nie po czym torbę zarzucił na plecy. Była olbrzymia w porównaniu ze złotowłosym, jednak zbytnio mu to nie przeszkadzało. Następnie podniósł gitarę, jednak zamiast zarzucać ją jak poprzednio na plecy po prostu złapał za uchwyt i podszedł do kobiety. Jakoś nie miał ochoty by to ona go tam zaprowadziła, by ktokolwiek w czymś mu pomagał, to właśnie dlatego przyszedł w ogóle do tej szkoły. Majątek rodziców był ogromny i chłopak mógłby spokojnie żyć w luksusach do końca życia, następne pokolenia tak samo - traktował on jednak tę opcję jako ostateczność. Dziewczyna była na swój sposób wyjątkowa... w sensie chłopak jeszcze nigdy w życiu nie spotkał, aż tak otwartej kobiety, która przy pierwszym spotkaniu polizałaby go po szyi, o nie... takie rzeczy nie zdarzają się normalnie. Wydawać się mogło, że ona sama jest wampirem, i wcale nie zdziwiłby się gdyby tak było.
-Chodźmy...- kobiecie się nie odmawia, więc aby nie okazywać tego, że tak naprawdę chciałby pójść sam, pierwszy raz od spotkania z nową szkołą, delikatnie się uśmiechnął, ukazując tym samym śnieżnobiały i idealny zgryz.

Skoro jego rzeczy to pozwoliła mu je wziąć. W tym momencie zajęła się zamykaniem drzwi od gabinetu. Gdy to zrobiła, klucze schowała do kieszeni i czekała aż chłopak będzie gotowy. Wtedy to jej powiedział, że mogą już iść. Prowadziła korytarzem aż na sam parter, gdzie oboje opuścili budynek Akademii i udali się w kierunku Akademika Dziennego. Ręce wampirzyca miała schowane w kieszeni a płaszcz rozpięty. Zimno panujące na dworze jej w zupełności nie przeszkadzało.

[z/t oboje]

GABINET ZAMKNIĘTY!

Jak dawno nie było go w tej głupiej Akademii - takie zdanie nasunęło mu się w głowie, jak tylko przestąpił próg szkoły. Schodami, a potem długim korytarzem udał się do swojego super gabinetu. Otworzył go szybko, wchodząc śmiało. Rozejrzał się ciekawie, zbliżając się do biurka, a następnie umościł swój cię ciężki tyłek na fotelu. Założył ręce za głowę, przygryzł wargię i przymknął powieki.. Trochę odpoczynku mu się przyda..

Całą droge zastanawaiła sie czy to dobry pomysł. Nie doszła do żadnego rozwiazania ale przecież poddać się nie mogła. To by oznaczało tchurzostwo, a tego by nie zniosła. Nie teraz kiedy zaszła tak daleko. Dotarła do Akademii i po kilku minutach znalazła się pod gabinetem dyrektora tej placówki. Chwile się zawahała. Nie była pewna czy zostanie przyjęta do taj pracy, spróbować jednak warto. Odetchnęła głęboko po czym zastukała dwa razy jednocześnie naciskajac klamke i uchylając dzrwi. Wozyła głowę w szparę.
- Dzień dobry... czy mogę wejść?
Zauważyła jekiegoś meżczyznę siedzącego na fotelu i domysliła sie, że musi być on tym którego szuka. Uśmiechnęła sie delkatnie i czekała na odpowieź.

Wampirzy spokój został przerwany pukaniem i drobnym, kobiecym głosikiem. Otworzył jedno ślepię, by zerknąć kto śmie zakłócać jego boski wypoczynek.. I widząc młodą, ładną damę, uśmiechnął się szeroko, nachylając tak aby lepiej widzieć gościa:
- Ależ proszę młoda damo. Zapraszam do gabinetu.
Zgodził się, szczerząc kły jeszcze bardziej. Starał się być w miarę miły, ponieważ chciał nie odstraszyć czasem tej cichej panienki, co zaczęła naruszać jego przestrzeń.
Usiadł wygodniej w fotelu, składając dłonie na brzuchu. Mina stwora nie wyrażała może niczego dobrego, no ale przecież nie można nikogo oceniać po wyglądzie, nieprawdaż? Zwłaszcza gdy tą osobą jest sam dyrektor.. który w głowie ma wiele perfidnych planów..

Doczekała sie odpowiedzi i była z niej zadowolona. Pierwsza przeszkoda została pokonana. Teraz zaczna pietrzyć sie następne nie mniej trudne do przeskoczenia. Uśmiechnęła sie do wampira szeroko i niepewnie wsunęła się do środka, zamykając za soba drzwi. Postąpiła kilka roków na przód, w strone biurka.
- Przyszłam w pewnej sprawie. Pan jest dyrektorem tej Akademii?
Stanęła niepewnie przed mężczyzną z lekkim uśmiechem na twarzy. Poprawiła torbę na ramieniu. Wampir nie sprawiał zbyt milego wrażenia ale wile juz wiadziała i nie chciała nikogo oceniać szczególnie, że widzą sie po raz peirwszy.

Obserwował wampirzyce, jak ta wchodzi do środka. Badał ją spojrzeniem od stóp do głów.. Zastanawiał się co ta osoba, tutaj robi. Zapewne chce chodzić do Akademii albo się zatrudnić. Zazwyczaj po to przychodzą..
Widząc ją już przed swoim biurkiem, zrobił bezwyrazową minę, przygryzając dolną wargę. Cholerne tiki nerwowe, czasami już go drażnią, zwłaszcza wtedy gdy ogarnia go mały głód... Lecz dobrze, że nie przeszkadza to podczas wysłuchiwania innych:
- Tak jestem dyrektorem tego burdel.. znaczy się Akademii.
Zgodził się, przytakując jeszcze do tego. No na pewno miała do niego sprawę, tak to by tutaj nawet nie zajrzała. Ale jak jest.. to trzeba sprawdzić co ma do powiedzenia.. Wskazał ręką krzesełko przed biurkiem, by mogła sobie spocząć na nim, po czym wrócił do swojej wygodniej pozycji:
- Zamieniam się w słuch.. pani.. Jak się tam nazywasz?
Skrzywił się, bo trochę mu było źle zwracać się do niej na pani. Wolał dowiedzieć się jak ma na imię.

Stała trochę niepewna, nie do końca wiedząc jak to wszystko ubrać w słowa. Swoje lekkie zaklopotanie maskowała uśmiechem. Odruchowo poprawiła włosy i zdjęła trobę z ramienia. Trochę to było niewygodne więc zrobiła to z przyjemnością. Było tu cieplej niz na dworze i od razu jej zmarzniete ręce zaczęły reagować na zmiane temperatury.
Jedna brew powędrowała jej do góry, w chwili gdy omal nie nzwał szkoły burdelem. Zaraz jednak powróciła do równowagi, jednocześnie kiwają głową. Wiec znalazła sie w odpowiednim miejscu i rozmawai z odpowiednia osobą.
- Och... przepraszam nie przedstawiłam się. Na imie mam Yuki i przyszłam tu w sprawie pracy.
Zawahała sie chwilę. Spojrzała na mężczyznę niepewnie. Wzięła głęboki wdech i wydusiła z siebie:
- Chciałabym zostać zatrudniona na stanowisku medyka szkolnego.
Po tych słowach uśmiechnęła sie szeroko do dyrektora.

Po usłyszeniu jej imienia, uśmiechnął się również jakoś tak pogodnie. Ukrywał pod tą maską łagodności, swoje prawdziwe i już obmyślone zamiary wobec tej panny Yuki co pragnie pracować w tej szkole.
Może skusi się na jego warunki? Wszystko zobaczy się w swoim czasie, lecz wpierw niech ją zatrudni, by żadnych komplikacji, czy zmiany zdania nie było z jej strony. Po usłyszeniu o co jej konkretnie chodzi, westchnął głośno, patrząc teraz na nią poważnie:
- Chcesz zostać lekarzem i ratować innych. Jesteś wampirem co znaczy, że masz w sobie pragnienie krwi..
Zaczął powoli, opierając się łokciami o biurko, splątując po chwili ze sobą palce u obu dłoni. Przyglądał się twarzy Yuki, chwilowo milcząc. Przyłożył usta do swych dłoni i zmrużył ślepia, marszcząc jeszcze brwi.. wampir nabrał teraz dość groźnego wyrazu:
- Liczę, że podczas swojego głodu nie zaatakujesz nikogo, prawda?
Zaczął w końcu kontynuować, grając dobrego dyra. Uniósł brwi, oczekując na jej wypowiedź. Jednak żeby nie psuć czasu, wyciągnął z szuflady biurka odpowiednie papiery oraz pióro i przysunął następnie te rzeczy dziewczynie.

Podeszła bliżej i z uwagą przysłuchiwała sie Testamentowi. Coraz bardziej zaczynało sie jej to podobać. Cały czas jednak była czujna, zbyt wiele razy sie sparzyła. Zaufała komuś bezinteresownie, a skończyło sie kiepska. Oczywiście dla niej. Nie zamierzła jednak stać w miejscu tylko przeć na przód.
- Owszem jestem wampirem i mam w sobie to pragnienie, jak zreszta każdy z naszej rasy... Potrafie jednak kontrolować i jak dotąd nikogo jeszcze nie zaatakowałam.
To była prawda, jej ręce nie zostały jeszcze splamione krwia niewinnych ludzi miała taką nadzieje, że do tego nie dojdzie. Chciała ratować, a nie zabijać. To różnica. Nie wiedziła czy wampir mówi z troski o uczniów, tak czy inaczej nie zamierzała łamać przepisów. To nie w jej stylu.
- Zarzywam tabletki krwi i ewentualnie pije krew z woreczka. Nie zaatakuje żadnego ucznia. Może byc pan pewnien.
Zerkneła na to co robiła dyrektor. Domyslła się, że jej kandydatura zostanie pomyslnie rozpatrzona co ja cieszyło. Nie należy jednak chwalić dnia przed zachodem słońca. Przystanęła przy biurku. Zerknęła najpierw w oczy dyrektora po czym popatrzyła na kartke, czytając wszystko co tam było. Wzięła pióro do lewj ręki i podpisała dokumenty. Wyprostowała sie i popatrzyła uważnie na Testamenta. Na jej twarzy widniał szeroki i wesoły usmiech.

Uśmiechnął się szeroko, słysząc co wyczynia dziewczyna oraz, że nie będzie krzywdzić nikogo, będąc jeszcze pewną siebie. To dobrze, bo ten stwór nie lubi się dzielić... uczniami.
Zwilżył wargi, nie prostując się, ciągle jeszcze wbijając te błyszczące ślepia w postać młodej panny Yuki. Lecz coś mu się przypomniało i musiał wstać, a zarazem wygonić dziewczynę za drzwi. Zamknął gabinet, pożegnał Yuki i poszedł w siną daaal powiesić się TT____________TT

<zt>

Gabinet Zamknięty!

No cóż podpisała papiery i ostała się tym samym cześcią tej szkoły. Chciała jeszcze o czyms porozmawiać z dyrektorem ale widać śpieszyło mu sie i została wygoniona z gabinetu. na jej twarzy malowało się zdziwienie ale po chwili doszło do siebie. Potrząsnęła tylko głową i ruszyła w swoja strone, z lekkim uśmiechem na ustach.
z/t

Ciszę panującą wokół gabinetu zakłuciły odgłosy kroków, a po chwili przy zamkniętych drzwiach pojawiły się dwie osoby... Hotaru i Sar całą drogę od siedziby, aż pod same drzwi przebyli w milczeniu. Ciężka atmosfera jaka zawisła nad nimi jeszcze w muzeum, panowała aż do teraz i narazie nic nie wskazywało na to, by miało się cokolwiek poprawić. Dziewczyna oparła się o ścianę i omiotła swoimi smutnymi oczami korutarz. Wyglądało na to, że narazie są tu sami, więc wszystko szło zgodnie z planem. Jej twarz, początkowo wypraną z emocji wykrzywił nikły i raczej na wpół bolesny uśmiech. Czuła jakąś nutkę podekscytowania na myśl o tym, co ją za chwilę czeka. Wiedziała, że napewno dobrze zrobi to i jej i Sarowi, takie małe oderwanie się od spraw osobistych... Wzrok, którym wodziła po drzwiach przeniósł się na Sara i utkwił w jego twarzy. Pozwoliła sobie dokonać małej parafrazy...
-Zabawę czas zacząć...-powiedziała wprawdzie obojętnym tonem, ale niemrawy uśmiech jakby się trochę powiększył...

Gdy weszli do budynku w którym mieścił się gabinet dyrektora Sar stanął przed wejściem i nie zdziwił się że drzwi były zamknięte gdyż ten leń Testament miał gdzieś pracę za biurkiem
-Pierdzielony pozorant... - powiedział sam do siebie.Na słowa Hotaru nawet nie drgnął ani się uśmiechnął mając nadal ostrą zadrę w sercu oraz żal za to co się wydarzyło w siedzibie.Nie powinni mówić sobie o uczuciach tym bardziej całować się jak to miało miejsce.Odgonił te myśli skupiając się na robocie.Informatorzy zebrali dużo dowodów świadczących iż Testament oraz Nadira sfałszowali dokumenty i z pewnością łowcy mieli by nadal to w dupie nie angażując się zbytnio w problemy szkoły lecz chodziło o dobro uczniów.Sar i Hotaru widzieli na własne oczy do czego zdolne są te wampiry gdyż Tess zjadał ofiary a Nadira wysadzała ludzi dla czystej zabawy wiec zrozumiałe było to że nie powinni mieć z uczniami nic do czynienia.
-Ludzie nie mogą się dowiedzieć o wampirach i łowcach a tym bardziej tego że wkroczyliśmy do akcji więc musimy dać ludziom i dyrektorowi coś do zrozumienia - powiedział uśmiechając się wrednie.Wyciągnął spray i wymazał na ścianie i drzwiach wielki napis czerwoną farbą :
"Kłamca i oszust bez matury.. wracaj do domu debilu!!!! "
Zadowolony z malunku zaśmiał się wrednie.Mimo spełnienia artystycznego nie liczył za bardzo na to że odniesie to jakiś skutek.

W zaciszu korytarzy rozlegały się dźwięki tupotu stóp. Były tak szybkie że zdawało się jakby ktoś biegł po nocy i nie od tak sobie, bo nikt normalny, z kataną na plecach i dziwaczną zbroją nie robił sobie wycieczki po Akademii. Rizen biegł szukając czegoś lub kogoś więc cały czas rozglądał się po innych korytarzach i drzwiach które mogłyby zostać otwarte. Rękojeść katany nie świeciła się co oznaczało ze teren był czysty, więc przyspieszył tempo biegu. Przed sobą zauważył dwie osoby, chłopaka i dziewczynę przy drzwiach z czymś w ręce. Nie była to broń a raczej puszka spray'u z farbą. Jego pęd był tak szybki że i tak nie wyhamowałby na czas więc szybko wybił się w powietrze, odbił się nogą o ścianę tak żeby wybić się jeszcze wyżej aż w końcu przeleciał bezpiecznie nad parą i wylądował obok. Kucał na posadzce przez moment aż postanowił wstać. Peleryna zasłaniała całe jego ubranie i twarz, w słabym świetle wlatującym przez okna na korytarzach odbijały się niebieskie oczy chłopaka. Spojrzał na napis i lekko się uśmiechnął
Chyba nie przeszkodziłem w demoralizacji tych drzwi

Hotaru nie odrywała się od ściany, nawet wtedy gdy Sar podszedł do drzwi i zaczął na nich wypisywać obelgi pod adresem dyrektora. Nie spodziewała się, że stanie się to tak szybko, ale humor zaczął jej się poprawiać, a gdy zobaczyła co łowca wypisał na tych drzwiach uśmiechnęła się już całkiem szczerze. Stojąc i patrząc na napis również wyciągła swój sprej, który wcześniej wzięła z pokoju i odepchnęła się od ściany podchodząc bliżej i stając ramię w ramię z łowcą. Potrząsła lekko puszczką, którą trzymała w dłoni i również zabrała się do pisania. O nie, okazji by wyżyć się artystycznie to ona nie przepuści, nawet jeśli ofiarą jej zapędów miałyby być drzwi dyrektora... Gdy kończyła zielony napis "OBSERWUJEMY CIĘ" nagle do jej uszu dobiegł dźwięk kroków. Skrzywiła się trochę, bo jednak wygląda na to, że nie będą mogli sami na spokojnie przeprowadzić akcji, jak to wcześniej zaplanowali. Odwróciła się w kierunku odgłosu i schyliła się lekko zasłaniając ręką, gdy niespodziewany przybysz leciał nad jej głową... Spojrzała w jego kierunku, ale ten kucał i dośc długą chwilę się nie podnosił, więc wzruszyła ramionami i powróciła do swojej przerwanej czynności. Sama nie wiedziała, czy ten chłopak naprawdę tak długo nie podnosił się z podłogi, czy poprostu jej każda sekunda ciągła się niemiłosiernie z racji tego, że się śpieszyli. Wtedy usłyszała jego głos, co oznaczało że się podniósł, ale była zbyt zajęta, żeby zwracać teraz na to uwagę.
-No chyba nie... I nie radzę ci mówić komukolwiek o tym, co właśnie obserwujesz...-powiedziała dość groźnie. Schowała swoją puszkę, podmieniła artefakty... Czas wypróbować to nowe cacuszko. uśmiechnęła się do swoich myśli. Wyciągła katanę i lekko nacięła skórę wewnątrz lewej dłoni. Przyłożyła ją do drzwi w okolice zamka od klucza... Po chwili oderwała ją i z satysfakcją obserwowała jak krew zamienia się w żrącą substancję, która wypala metal i drewno. Teraz już wszystko było proste, wystarczył solidny kopniak z glana w drzwi i te ze szczękiem się otworzyły, a resztki zamka od klucza potoczyły się gdzieś po podłodze. Już chciała wejśc, ale przystanęła i spojrzała na Sara i chłopaka wyczekująco... Co też ten nowy zamierzał zrobić? Naskarżyć? Dołączyć się? Odejść bez słowa?

Nie komentował dopisku Hotaru gdyż napis dawał trochę do myślenia dla dyrektora wtedy usłyszał hałas dobiegający z korytarza więc odwrócił się z zamiarem odparcia ewentualnego ataku gdyż nie spodziewał się niczego innego.Zakapturzona postać odbiła się od ściany i wylądowała za nimi nie ruszając się z miejsca.Łowca nie zamierzał czekać tylko przygotował się aby rzucić nieznajomym o ścianę mocą telekinezy.Zanim to zrobił powstrzymał się gdyż osobnik ten wyglądał mu dziwnie znajomo więc przeczesał jego pamięć aby dowiedzieć się kim jest i wyczuć jego intencję wobec ich działań.Zakapturzoną postacią okazał się Rizen łowca który wypełniał zadania gdzieś na zadupiu.Miał z nim kontakt dzięki sieci informatorów i łowców działających w terenie lecz nie spodziewał się że w końcu z łaski swojej wróci.
-Rizen wszędzie cię pełno tylko nie tam gdzie potrzeba.Miałeś wrócić rok temu gdzie cię nosi ? - warknął gniewnie lecz słowa Sara zagłuszył dzwięk łamanych drzwi więc odwrócił się w stronę Hotaru i westchnął głęboko.
-Co ty wyprawiasz - powiedział widząc otwarte drzwi do pokoju dyrektora ale cóż dziewczyna podjęła decyzję za niego więc nie pozostało nic innego jak skorzystać z jej uprzejmości.
-Jak znów się gdzieś ulotnisz to wywalę cię tym razem na zbity pysk - powiedział do Rizena.
-Mamy tu małą robotę pewnym dwóm złym wampirom trzeba dać do zrozumienia że nie są tu mile widziani - dodał podchodząc do Hotaru aby poklepać ją po ramieniu z uśmiechem.